Avui he escoltat una cançó en una d’aquelles emisores oblidades. He traduit la lletra, crec que és sincera i si més no, sentida. Considero que es aplicable a tot en aquesta vida:
“Duro… duro pensar que todo se hunde, duro pensar que es el azar, duro pensar en que esto se acaba y que no estamos haciendo nada para salvarlo.
Duro el sabor dulce del olvido. Primero húmedo y doloroso, luego pasajero, momentáneo, finalmente no presente.
Nunca sabes quién te está leyendo, quién te está recordando, quién te está olvidando.
En ese no saber pasajero te tambaleas, y escoges la opción que te es menos dolorosa, más llevable. En ocasiones te preguntas si todo esto tiene algún sentido. Lo tiene para ti, o quizás sólo eso sea una afirmación enmascarada.¿Lo tiene para mi? No lo sé, hay días en los que todo es cristalino. Hay noches en las que ya no me quedan respuestas.
¿Hacia dónde? Quizá sólo sea cuestión de seguir andando.
Duro…”
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario